Our Feeds

Sunday, June 26, 2016

പി കെ സുധി

വെള്ളാനപ്പാറ



ശിവന്‍പിള്ളയുടെ  കുന്നിന്‍മുകളിലെ ആനപ്പാറയെ കണ്ടാല്‍ മൂന്നു കൂറ്റന്‍ കൂറ്റന്‍ കൊമ്പനാനകള്‍ ശരിക്കും ചന്തി തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതു പോലെ തന്നെ തോന്നും.
''ശിവന്‍പിള്ളയുടെ ആനപ്പാറ കാണുമ്പോള്‍ ഇടത്തോട്ട് വഴി തിരിയണം ശിവന്‍പിള്ളയുടെ പാറയുടെ അടുത്താണ് വീട്.''
നിറയെ പാറക്കൂട്ടങ്ങളും മലകളുമുള്ള നാടായിരുന്നിട്ടും പെരുമ ശിവന്‍പിള്ളയുടെ  ആനപ്പാറയ്ക്കായിരുന്നു.
ആ നാട്ടിലേയ്ക്ക് ക്വാറികള്‍ വന്നു. അവ പാറക്കൂട്ടങ്ങളെ തുടച്ചുവാരി. പണമാക്കിമാറ്റി.
എന്റെ ആനപ്പാറയ്ക്കും പൊന്നുവില കിട്ടും.
എാറെ നാള്‍ കാത്തിരുന്നു മടുത്ത ശിവന്‍പിള്ള ഒടുവില്‍ ക്വാറിക്കാരുടെ അടുത്തെത്തി.
'' അതു പിള്ളേ നിങ്ങളുടെ പാറയില്‍ തൊട്ടാല്‍ സംഗതി പൊല്ലാപ്പാവും. പത്രങ്ങളില്‍ വാര്‍ത്ത വരും. ചാനലുകളിളകും. അതു പ്രകൃതിയുടെ ശില്പമാണ് പിള്ളേ!
ഉടയ്ക്കാന്‍ നാട്ടുകാര് സമ്മതിക്കൂല്ല.''
ക്വാറിക്കാരുടെ മുന്നില്‍ പിള്ള മിഴിച്ചുപോയി.
സ്ഥലം മെനക്കെടുത്തി. എത്ര പണം കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു.
മടങ്ങിവന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ പാറയുടെ മുന്നില്‍ കാറിത്തുപ്പി.
ഒടുവില്‍ വെള്ളാനപ്പാറയെന്ന ബോര്‍ഡുവച്ച് കലിയടക്കി.
--------------------------------------------------
ജനയുഗം വാരാന്തം 29.05.2016

Thursday, June 23, 2016

പി കെ സുധി

മയില്‍മൈതാനം


ക്യാമ്പസുകളെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ ആദ്യമോര്‍മ്മയില്‍ വരുന്നത് കൂട്ട'ം കൂടി നടക്കുന്ന സുന്ദരീസുന്ദരന്മാരെയാണ്. അവരുടെ ചടുലത, പ്രതീക്ഷകള്‍ എന്നിവ നിറയുന്ന സജീവമായ ഇടമാണത്. കലായലങ്ങളിലെ പ്രകൃതിയും ഊഷ്മളമാണ്.
Read More>>

ചില കോജേളുകളുടെ പരിസരങ്ങളും മനസ്സില്‍ നിന്നു പോകില്ല. ഏതോ ഒരുക്കുമുറിയില്‍ നിന്നും ചന്തമിറങ്ങി വന്നതു പോലെ ആദ്യകാഴ്ചയില്‍ തന്നെ ഉള്ളിലുടക്കിപ്പോകും. വിവിധതരം ചെടികളും മരങ്ങളുമൊരുക്കുന്ന പച്ചത്തുരുത്തുകള്‍, പൂന്തോട്ടങ്ങള്‍. നന്നായി പരിപാലിക്കപ്പെടുന്ന അത്യപൂര്‍വ്വമായ വള്ളിച്ചെടികള്‍. പൊയ്കകള്‍, കുളങ്ങള്‍. ചില വിദ്യാലയങ്ങള്‍ കായല്‍ത്തണുപ്പേറ്റാണു മയങ്ങുന്നത്. കുട്ട'ികളിരമ്പുന്ന കൂറ്റന്‍ കെട്ട'ിടങ്ങളെ ഒരു വന്‍മലയുടെ പശ്ചാത്തത്തില്‍ കൊണ്ടുവന്നു വച്ചാലോ? വിശാലമായ കോളേജ് മൈതാനത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തുള്ള ആഡിറ്റോറിയത്തിലേയ്ക്ക് നമ്മള്‍ നടക്കുന്നു. അന്നേരത്ത് അടിവച്ചടിവച്ച് മുന്നോട്ട'് അകലുന്നത് പശ്ചിമഘട്ട' മലനിരകളാണ്. മേഘപാളികളെ തൊട്ട'ുരുമ്മി വെയില്‍ മൂക്കുന്നതു വരെ നീലിമയില്‍ കുളിച്ച മാമലകളെ പൊതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് പുകമഞ്ഞിന്‍ പാളികളാണ്. കാഴ്ചയിലും അനുഭവത്തിലും അങ്ങനെ ഓരോ കലാലയ പരിസരവും വ്യത്യസ്ഥാനുഭൂതികള്‍ ചൊരിയുന്നു.

കേരളത്തിലെ ക്യാമ്പസ്സുകള്‍ മഴ നനയുന്ന കാലമാണിത്. ശില്പഭംഗികൊണ്ടും വ്യതിരിക്ത പശ്ചാത്തല ഭംഗിയിലും അവയോരോന്നും വ്യത്യസ്ഥതകള്‍ പുലര്‍ത്തുന്നു. കാമ്പസ്സുകള്‍ക്ക് മഴക്കാലം അത്യപൂര്‍വ്വ ചാരുതയാണ് തീര്‍ത്തു കൊടുക്കുന്നത്. മാറിമാറിയുള്ള കാഴ്ചകള്‍ കൊണ്ടവ ആവര്‍ത്തന വിരസമല്ലാത്ത ചാരുതകള്‍ മെനയും. വിശാലമായ കളിസ്ഥലത്തിലൂടെ ചെറുമഴയില്‍ രണ്ടുകൂട്ട'ികള്‍ കൂട ചൂടി പതുക്കെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവര്‍ മൈതാനത്തിന്റെ അതിരും കടന്നു മറയുമ്പോള്‍ ആരുടെയും കണ്ണുകള്‍ ആകാശത്തേയ്ക്ക് തിരിയും.

മാനത്ത് മഴമേഘങ്ങള്‍ കുട പിടിക്കുമ്പോള്‍ മയില്‍പ്പറ്റമാണ് നിങ്ങളുടെ കോളേജ് മൈതാനിയില്‍ എങ്ങു നിന്നെന്നറിയാതെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നതെങ്കിലോ?
നിശ്ശബ്ദം നോക്കി നിന്നുപോകും. ഒപ്പം ചുറ്റിലുമുള്ള വൃക്ഷലതാതികളും അവയിലേയ്ക്ക് കണ്ണുകള്‍ തിരിക്കുന്നു. എല്ലാം ചേര്‍ന്നവിടം ഭംഗിയുടെ പച്ചക്കടലായി മാറാന്‍ അധികനേരം വേണ്ടെന്നു ചുരുക്കം. പ്രണയാതുരനായി ഒരു മയില്‍ ഇണയെ വിളിക്കുകയും പീലിവിടര്‍ത്തി ആവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും കൂടിച്ചെയ്യുമ്പോഴോ? ആ ചന്തത്തില്‍ പരിസരമപ്പാടെ മുങ്ങിപ്പോകുന്നു. പീലികളുടെ വെട്ട'ിത്തിളക്കം. ചടുലമായ പുരുഷ ചലനങ്ങള്‍. അനിര്‍വ്വചനീയമായ കാഴ്ചയില്‍ മുഴുകി നിമിഷങ്ങള്‍ പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് അറിയുകയേയില്ല.

മയിലുകള്‍ മേയുന്ന മൈതാനമാണ് പാലക്കാട് ശ്രീകൃഷ്ണപുരം എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിന്റെ പ്രതേ്യകത.

ഫുഡ്‌ബോളിന്റെയും ക്രിക്കറ്റിന്റെയും ആരവമില്ലാത്ത കളിയിടത്തിന്റെ ശൂന്യതയെ ചിലനേരങ്ങളില്‍ ഒരു മയില്‍ അവന്റെ നൃത്തംകൊണ്ട് നിറച്ചു കളയും. മയിലുകള്‍ പ്രിയതമമാരെച്ചൊല്ലി നടത്തുന്ന ശണ്ഠകള്‍ അവിടെ തമാശക്കളി തീര്‍ക്കും. ഗോള്‍പോസ്റ്റിന്റെ മുന്നിലാവും ചിലനേരത്ത് മയില്‍പ്പോര് നടക്കുന്നത്. ഗോളികള്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കിടയില്‍ മാത്രമാണുള്ളതെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതൊരു പച്ചക്കള്ളമാണെന്നീ മയില്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ ശരിവയ്ക്കും. കളിമൂക്കുമ്പോള്‍ പന്തടിക്കാതെ എല്ലാം മറന്ന് മയില്‍പ്പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഗോള്‍ മുഖത്ത് ഒരേ കണ്ണോടെ നോക്കി നില്‍ക്കും. പ്രണയക്കളിയില്‍ തോറ്റവന്‍ തലതാഴ്ത്തി പതിയെ മൈതാനം വിട്ട'കലുന്നു. അതൊരു അത്യപൂര്‍വ്വ കാഴ്ചയാണ്.
ചിലപ്പോള്‍ മയിലുകളുകളുടെ പെരുമാറ്റം തീര്‍ത്തും കോളേജ് കുട്ട'ികളുടെ സ്റ്റൈലിലാവും. അന്നേരത്ത്  മയില്‍പ്പേടകള്‍ വാളിപ്പിള്ളേരെ മാതിരി ഗോള്‍പ്പോസ്റ്റിനു മുകളില്‍ കയറിയിരുന്നു കളയും. പൊടിമഴ മുഴുവനും ഒറ്റയിരുപ്പില്‍ നനയും. മഴയൊന്നു തോരട്ടെ'. അടുത്ത ഗയിമിനു വേണ്ടിയാണ് അവരവിെട കാത്തിരിക്കുത്. അപ്പോള്‍ അവരുടെ പ്രാണനാഥന്‍ അടുത്ത മരത്തിലുണ്ടാവും. പീലിവാലും താഴേയ്ക്ക് നീ'ട്ടിയുള്ള അന്തസ്സുള്ള ഒരിരുപ്പ്. അത്യപൂര്‍വ്വ സെല്‍ഫിക്കു വേണ്ടിയുള്ള ഒരു പോസ്സിംഗ്.
കരിമേഘങ്ങള്‍ പടര്‍ന്ന പ്രഭാതത്തില്‍ പ്രണയിനികളെയും കൂട്ട'ി അവന്‍ അവിടെയെത്തുന്നത് അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ട'ാണ്. പത്തിവിടര്‍ത്തിയ സര്‍പ്പത്തിനെ അനുകരിച്ച് നാദസ്വരക്കഴുത്ത്  താഴ്ത്തിയും ഉയര്‍ത്തിയും ഗ്വ ഗ്വ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ ജനാലയിലൂടെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു നന്നായിരിക്കും. ഏതു നിമിഷവും മൈതാനത്തിന്റെ ഓരത്തിലെ കാട്ട'ുചെടിയെ സാക്ഷിയാക്കി അവന്‍ പീലിവിടര്‍ത്താനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതു കാണാനും വേണം ഭാഗ്യം!
ഇവനാരാണ് പ്രണയവിവശനായ നളനോ? കഥകളി വേഷത്തിന്റെ ചലനങ്ങളെ പീലി വീശിയ മയിലുകള്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാറുണ്ട്. തനിക്കിണങ്ങിയവന്‍ ഇവന്‍ തന്നെയാണോ? മൈതാനത്തിലെ പുല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ തീറ്റതെരയുന്ന കാമിനികള്‍ നേര്‍ക്കണ്ണിലൂടെയല്ല തങ്ങളുടെ കാമനെ തെരഞ്ഞെടുക്കുത്. അവയുടെ ചരിഞ്ഞനോട്ട'ം. ക്യാമ്പസ്സു കിടാങ്ങളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. അത് കോളേജ് കാമിനിമാരില്‍ നിന്നും കടമെടുത്തതാണോ?

മയിലുകള്‍ നിറഞ്ഞ ശ്രീകൃഷപുരത്തേയ്ക്ക് വരു.
മണ്ണമ്പറ്റയിലെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് ക്യാമ്പസ്സിലെത്തിയാല്‍ അവ പഠിക്കുകയും കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു കൂടി കാണാം.

വാരാദ്യമാധ്യമം 5.6.2016
-------------------------------------

Saturday, May 7, 2016

പി കെ സുധി

സമ്മാനത്തുക



അവാര്‍ഡു തുക അയ്യായിരമായതു കൊണ്ടാണ് ശരീര സുഖമില്ലാതിരുന്നിട്ടും കവിതയുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത വ്യവസായിയുടെ പേരിലുള്ള പുരസ്‌കാരം സ്വീകരിക്കാന്‍ ഇക്കണ്ട ദൂരമത്രയും സഞ്ചരിക്കാന്‍ അയാള്‍ തയ്യാറായത്.
സമ്മാനവിതരണം നടത്തിയ ബഹുമാന്യ സാംസ്‌കാരിക സാമൂഹ്യ പ്രവര്‍ത്തക അയാളെക്കുറിച്ചോ മലയാള കവിതയെക്കുറിച്ചോ കമാന്നു മിണ്ടിയില്ല. പണത്തോടുള്ള ബഹുമാനം കൊണ്ടയാള്‍ അതും ക്ഷമിച്ചു.
തുകയുടെ മോഹിത വലിപ്പം. അതു കാരണമാണ് കവിതാഗന്ധം ലേശവുമില്ലാത്ത സദസ്സിനോട് അയാള്‍ തൊണ്ടയെടുത്ത് സംസാരിച്ചതും ബദ്ധപ്പെട്ട് ഒരു കവിത ചൊല്ലിയതും.
വേദിയില്‍ മറ്റൊരു പ്രാസംഗികനോട് മിണ്ടിയും പറഞ്ഞുമിരുന്നതിനാല്‍ അയാളുടെ നന്ദിവാക്കുകള്‍ അവള്‍ കേട്ടില്ല. പണം കൊടുത്തതിലെ നന്ദി. അയാള്‍ അതും മറന്നു.
ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് മൂത്രപ്പുരയില്‍ വച്ച് സ്വകാര്യമായി സമ്മാനക്കവര്‍ തുറന്നതും....

Saturday, March 26, 2016

പി കെ സുധി

കില്ലര്‍ഗെയിം



ഹിമാലയം കണ്ടുവന്ന അമ്മാവന്‍ ജിതിന് ഒരു സമ്മാനം കൊടുത്തു. കരള്‍ബാഗില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗയിമായിരുന്നത്.
കല്ല്, കവണ, ശൂലം തുടങ്ങി പ്രാകൃതമായവ മുതല്‍ ലേസര്‍ ബോംബുവരെയുള്ള ആയുധങ്ങള്‍ അതിലുണ്ടായിരുന്നു. മുയല്‍, മാന്‍, ആന, കടുവ എന്നിങ്ങനെ കോടാനുകോടി മൃഗങ്ങള്‍ അതിന്റെ ടാര്‍ജറ്റു കോളത്തില്‍ നിരന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ആയോധനം ശീലിപ്പിക്കുക. കളിയിലൂടെ കരുത്ത് എതായിരുന്നു ആ ഗെയിമിന്റെ മുദ്രാവാക്യം.
തുടക്കത്തില്‍ എത്ര ഉന്നംവച്ച് കല്ലിന്റെ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തിയിട്ടും അത് പൊന്തക്കാട്ടില്‍ ചെന്നു വീണു. ഏറുകൊണ്ടു ചത്തുമലക്കേണ്ട മുയല്‍ അവനെനോക്കി കൈകൊട്ടി ചിരിച്ച് മാളത്തില്‍ ഓടിയിറങ്ങി. കല്ലിനുപോലും വഴങ്ങാതിരുന്ന പുരാതന മനുഷ്യന്റെ ദൈന്യത ജീതിന്‍ അപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കി.
എന്തായീ? എന്തായീ? നീയ്യ് അതു ചെയ്തു പഠിക്കുന്നുണ്ടോ?
അമ്മാവന്‍ ധൃതികൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു പേടമാനിന്റെ നെറ്റിച്ചുഴിയില്‍ ഉന്നംകൊള്ളിച്ച് അമ്പ് എയ്തു പിടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ കൃത്യതയുടെ ആവേശമല്ല, സങ്കടമാണവനുണ്ടായത്. അന്നത്തെ ദിവസം അത്താഴത്തില്‍പ്പോലും ചോര കയ്ചു.
അമ്മാവന്റെ നിര്‍ബന്ധം കാരണം അവന്‍ ഗദയും വടിവാളുമെടുത്തു. ശൂലം പരിശീലിച്ചു. പശ്ചിമലോകത്ത് യുദ്ധം കൊഴുത്തപ്പോള്‍ ജീതിനും ആവേശിതനായി. അവന്റെ വിരലില്‍ നിന്നൂര്‍ജ്ജമെടുത്ത ഫൈറ്ററുകള്‍ ക്ലസ്റ്റര്‍ ബോംബുകളുമായി പറന്നുയര്‍ന്നു. അതിന്റെ ടാര്‍ജറ്റുകള്‍? അവന്‍ കണ്ണുകളടച്ചിരുന്നു.
ഒരു തവണ വാളെടുത്ത് അവനൊരു മനുഷ്യനുനേരെ ചാമ്പി. ആരുമാരും അവനെ തടഞ്ഞില്ല. ഹുറേ ഹുറേ വിളികള്‍ സ്പീക്കറില്‍ നിന്നുപൊന്തി. ദീനരോദനങ്ങളെ മുക്കിക്കളഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അടുക്കളയില്‍ നിന്നും നടുക്കണ്ടവുമായി എടുത്തു ചാടിയ പൂച്ചയെ കല്ലെറിയാനുള്ള കരുത്ത് കുട്ടിക്ക് കിട്ടിയില്ല.
നീയേതൊക്കെ ആയുധങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ പഠിച്ചു? ചുണക്കുട്ടനായോടാ? ഒരൊറ്റ വാള്‍വീശലില്‍ നിനക്കെത്രപേരെ യമപുരിയിലെത്തിക്കാന്‍ കഴിയും? അങ്ങനെയൊക്കെ അമ്മാവന്‍ ചോദിച്ച ദിവസം തൃസ്സന്ധ്യയില്‍ അവന്റെ വിരലില്‍ കുടങ്ങിയത് ഒരു പശുവായിരുന്നു. ഇതൊരു വെറും കളിയാണല്ലോ എന്ന തോന്നല്‍ മാത്രമേ ജിതിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
പക്ഷേ ഗയിമില്‍ നിന്നും സാധാരണയുള്ള ആവേശ ഒച്ചകളുയര്‍ന്നില്ല. പകരം ആക്രോശത്തിന്റെ ബഹളങ്ങള്‍ പൊങ്ങി.
ഇതെന്താണ് ക്ലസ്റ്റര്‍ ബോംബുകള്‍ ഗ്രാമങ്ങളെ കത്തിച്ചപ്പോള്‍ ഉണ്ടാകാതിരുന്ന? മനുഷ്യസഹോദന്മാര്‍ക്കെതിരെ ശൂലവും ബോംബുമെറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അരുതേയെന്നു വിലക്കാത്ത ഗയിം?
അങ്ങനെ മനുഷ്യകുലത്തിനു വേണ്ടി ജിതിന്‍ എന്ന കുട്ടി ആ ഗയിം എന്നന്നേയ്ക്കുമായി അടച്ചു വച്ചു.

Thursday, March 24, 2016

പി കെ സുധി

വൈഫ് ഓഫ് ക്രോക്കഡൈല്‍


അത്രയ്ക്ക് ചൊവ്വല്ലാത്ത എന്റെ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് സ്‌നേഹിതന്റെ മകള്‍ പിന്നെയും വന്നു.
ഇന്നവള്‍ക്ക് ഡേ കെയറില്‍ ക്ലാസ്സു കാണില്ല. അങ്ങനെ കരുതിയതും അവള്‍ എന്റടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി വന്നു. ഉറപ്പിച്ച കാര്യം നേടിയെടുക്കാനുള്ള ആവേശം ഞാനാ മുഖത്തു കണ്ടു.
അങ്ക്ള്‍ ആ ക്രോക്കഡൈലിന്റെ വൈഫില്ലേ! എനിക്കതിനെക്കൂടെ തരുമോ?
മേശയ്ക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് നോക്കി അവള്‍ കൊഞ്ചി.
അവളുടെ കൗശലത്തില്‍ ആവേശം കൊള്ളാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാന്‍.
മുമ്പൊരിക്കല്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഓഫീസ് മേശവലിപ്പില്‍ നിന്നും ഞാനവള്‍ക്കൊരു കുഞ്ഞു മുതലയെ സമ്മാനിച്ചിരുന്നു. ആ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു. ഇനിയൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് മുതലയെ കൂടി സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ഞാന്‍.
ഫയലിലെ തീരുമാനമറിയാന്‍ പലതവണ വന്നു സഹികെട്ട ഒരുത്തന്‍ എന്നെയിപ്പോള്‍ ഒരുപാടധിക്ഷേപിച്ചതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഫയലിന് അടയിരിക്കുന്ന ഒരു പെരുംമുതല. ആ വാക്കുകള്‍ മുറിയില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണവള്‍ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടു വന്നത്.
തുറക്കാത്ത ഫയലുകള്‍ക്കിടയില്‍ പെണ്‍മുതലയെ തപ്പുന്ന രീതിയില്‍ ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞിരുന്നു.

Wednesday, December 23, 2015

പി കെ സുധി

ഞാന്‍ ഭാവന


ഞാന്‍ ഭാവന. ചെറിയ പ്രായത്തില്‍ തന്നെ ഭാവനാലോകത്തില്‍ കുടുങ്ങി, ജീവിതം ഒരു വഴിക്കായവള്‍. എന്റെ മകള്‍ കിനാവുകളൊന്നും കാണരുതേയെന്ന് അവള്‍ക്ക് പഞ്ഞിപ്പാലിറ്റിച്ച കാലം മുതല്‍ കൊതിച്ചവളാണ് ഞാന്‍.
പക്ഷേ-
എയിറ്റ് ബി. യിലെ ആന്റി വാതില്‍ തുറന്നതും ഒരു പാമ്പിങ്ങനെ പത്തികാണിച്ചു നിന്നു.
പ്ലേ സ്‌കൂള്‍ കഴിഞ്ഞുവന്ന പാടേ കാത്തു പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. എട്ടാം നിലയിലെ ഫ്‌ളാറ്റിനു മുന്നില്‍ ഏത് ഓലപ്പാമ്പാണ് വരുന്നത്?
മമ്മി. മമ്മി. വെളുത്ത സ്റ്റാച്യു കഴിഞ്ഞതും ഒരു മുത്തച്ഛന്‍ കൈകാട്ടി നമ്മുടെ ബസ്സിനെ നിര്‍ത്തിച്ചു. പിന്നെ അകത്തു കയറി ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ചോക്കലേറ്റ് തന്നു. എന്റെ തലയില്‍ പിന്നേം തടവിയിട്ടാണ് മുത്തച്ഛന്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയത്.
- ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ അച്ഛനെയാണ് അവളുദ്ദേശിച്ചത്.
ഇന്നു ബസ്സു നിര്‍ത്തിക്കാന്‍ മുത്തച്ഛനൊപ്പം പഞ്ഞിത്തലമുടിയുള്ള ഒരു മുത്തശ്ശിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
മറ്റൊരു ദിവസത്തെ അവളുടെ കിന്നാരം പറച്ചിലില്‍ എനിക്ക് വല്ലാതെ നൊന്തു. ഞാനമ്മയെ ഓര്‍മ്മിച്ചുപോയി. എന്നാല്‍ സ്വന്തം അച്ഛനെ കുറിച്ചൊന്നും അവള്‍ തിരക്കാത്തത് എനിക്കാശ്വാസമായി. അയാളെക്കുറിച്ച് ഞാനിതുവരെയും അവളോടൊും മിണ്ടിയിട്ടില്ല. അവള്‍ ചോദിച്ചിട്ടുമില്ല. അതു താല്കാലികമാണ്. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും തകരുമെന്നും ഞാന്‍ ഓരോ ദിവസവും പ്രതീക്ഷിച്ചു.
ദേ. നെഞ്ചില്‍ ആട്ടോമാമന്‍ നുള്ളിയതു കണ്ടോ മമ്മീ.
അവള്‍ ഫ്രോക്കു നീക്കി കാണിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനൊരു മാത്ര പരിഭ്രമിച്ചു.
അതിന് നീ സ്‌കൂളില്‍ പോണത് ആട്ടോയിലല്ലല്ലോ. സ്‌കൂള്‍ ബസ്സിലല്ലേ?
അവളുടെ ക്ലാസ്സിലെ മറ്റൊരു കുരുന്നിനുണ്ടായ അനുഭവത്തിന്റെ നീറ്റലായിരുന്നു കാത്തുവില്‍ കണ്ടത്. എന്റെ മറുപടിയില്‍ കള്ളം പൊളിഞ്ഞ കുറുമ്പല്‍ അവള്‍ കാണിച്ചുവെങ്കിലും നെഞ്ചില്‍ ശക്തിയായി തിരുമ്മുതു കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും പേടിയായി.
ഇന്നുമുഴുവനും അവരെന്നെ പട്ടിക്കൂട്ടില്‍ അടച്ചിട്ടിരുന്നു മമ്മീ.. അല്ലെങ്കില്‍ സ്‌കൂളിലെ പാട്ടുമാമന്‍ എന്നെ ഒഴിഞ്ഞ മുറിയില്‍ കൊണ്ടുപോയി..
അങ്ങനെ പറഞ്ഞെന്നാണ് അവള്‍ കയറി വരുന്നത്?
കിനാവുകളും യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളും തിരിഞ്ഞു കിട്ടാന്‍ എന്റെ കുട്ടിക്ക് കരുത്തുണ്ടാവട്ടെ. ഞാനവളുടെ തലവരയില്‍ തടവിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതവളെ വേദനിപ്പിച്ചു കാണണം. എന്റെ കൈ തട്ടിക്കളഞ്ഞ് കാത്തു വേഗം പൊയ്ക്കളഞ്ഞു.

ജനയുഗം വാരാന്തം 20.12.2015

Thursday, December 10, 2015

പി കെ സുധി

കുഴിമാടങ്ങള്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ വെളിപ്പെടുന്ന ലാറ്റിന്‍ അമേരിക്കന്‍ പ്രക്ഷുബ്ദ ഭൂതകാലം


ഒരു സൈറ്റില്‍ നിന്നും ഒന്‍പതു അസ്ഥികൂടങ്ങളാണ് ആ ഫോറന്‍സിക് സംഘത്തിന് ഒരുമിച്ച് കിട്ടിയത്. അവയില്‍ ഒരെണ്ണത്തിനെ മാത്രം തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാതെ പോകുന്നു. കാണാതെ പോകുന്ന വസ്തുക്കളെ തെരയുന്നതു മാതിരി കൈയില്‍ കിട്ടിയ ഏകദേശം നാല്പതു വയസ്സുവരുന്ന പുരുഷന്റെ അസ്ഥികൂടം ആരുടേതാണെന്ന അന്വേഷഷണമാണ് എന്‍.എന്‍. എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ കാതല്‍. NN=non-nomine= Unknown.  അറിയപ്പെടാത്തവന്‍ എന്ന പേരുമായി ഈ അസ്ഥികൂടവും അതു സജീവമായിരുന്ന കാലത്ത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും തുടര്‍ന്നുള്ള തൊണ്ണൂറു മിനുട്ടുകളില്‍ പ്രേക്ഷകരെ ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ ലോകത്തിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. അവ മനസ്സില്‍ നിറയ്ക്കുന്നത് അത്ര വേഗത്തിലൊന്നും നമ്മളില്‍ നിന്നും വിട്ടൊഴിയാത്ത ദൃശ്യങ
എന്‍എന്നിന്റെ തകര്‍ന്ന വാരിയെല്ലുകളും വെടിയുണ്ട തുളയിട്ട തലയോട്ടിയും ഭരണകൂട നിസ്രംശതയുടെ കഥ പറയുന്നു. ശാസ്ത്രം ചരിത്രത്തെയാണ് ഇവിടെ തൊട്ടെടുക്കുന്നത്. എന്‍.എന്‍. അങ്ങനെ സഹതാപ ബിന്ദുവായി മാറുന്നു.

1988 ല്‍  പോലീസുകാര്‍ ഒരു ബസ്സില്‍ നിന്നുമിറക്കി കൊണ്ടുപോയ തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെതാണ് അസ്ഥികൂടത്തിനൊപ്പമുള്ള വസ്ത്രങ്ങളെന്ന് സെനോറ ഗ്രെസീല എന്ന ഗ്രാമീണ സ്ത്രീ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ചില്‍പ്പരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് സ്‌നേഹം ചാലിച്ച് അവള്‍ ചെയ്തുകൊടുത്ത അതിലെ തുന്നലുകള്‍ തന്നെ ആ അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങളുടെ അസ്ഥിത്വം വെളിവാക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിനുള്ളില്‍ നിന്നും ലഭിച്ച പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ഫോട്ടോ? ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെയും മരിച്ചവരുടെയും കൂട്ടത്തില്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ ഫോറന്‍സിക് സംഘത്തലവന്‍ ഫിഡലിന് തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കാതെ പോകുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അത് ജോണ്‍ ഡോ അല്ലയെന്ന നിഗമനത്തില്‍ അയാളെത്തുന്നത്. ഡി.എന്‍.എ. പരിശോധനയുടെ ഫലവും ആ അസ്ഥികള്‍ സെനോരയുടെ ഭര്‍ത്താവിന്റേതല്ല എന്ന കയ്ക്കുന്ന സത്യത്തിലെത്തിക്കുന്നു.



മറന്നു കിടന്ന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ സെനോരയുടെ നൊമ്പരമായി മാറുന്നു. ആ അസ്ഥികള്‍ വേണ്ടവിധത്തില്‍ സംസ്‌കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഫോറന്‍സിക് ലാബിലെ മേശമേല്‍ കിടക്കുന്ന തനിക്ക് തണുക്കുന്നു എന്ന പരാതിയുമായി ഭര്‍ത്താവ് സ്വപ്നത്തില്‍ എത്തുന്നതോടെ സെനോരയുടെ സങ്കടം ഫിദലിനും മാനസിക പ്രശ്‌നമായി മാറുന്നു. അയാളുടെ ഭൂതകാലം മുഖത്തെ നിര്‍വ്വികാരതയിലാണ് തെളിയുന്നത്.

പുതിയ സൈറ്റില്‍ ഫോറന്‍സിക് സംഘം പണി തുടരുന്നു. അവിടെ നൂറില്‍പ്പരം അസ്ഥി അസ്ഥികൂടങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചാണ് അവര്‍ക്ക് തുറന്നെടുക്കാനായത്. അവയെ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്നമ്പോഴും വെളുവെളുത്ത ശവപ്പെട്ടികളില്‍ അടക്കം ചെയ്യുമ്പോഴും എന്‍എന്‍ ആരാണെന്നറിയാനുള്ള ഉദ്യമങ്ങള്‍ ഫിദല്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.

എന്‍എന്‍ ആരാണ്? അന്വേഷഷണങ്ങള്‍ പരാജയപ്പെടുമ്പോള്‍ ലാബിന്റെ മുകള്‍നിലയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ച അറിയപ്പെടാത്തവനെ ഫിദല്‍ തിരിച്ചെടുക്കുന്നു. ജോണ്‍ ഡോ എന്ന പേരും 1988 എന്ന മരണത്തീയതിയും സ്വീകരിച്ച് ശവക്കല്ലറയില്‍ തണുപ്പേല്‍ക്കാതെ ഉറങ്ങാന്‍ ആ അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങള്‍ പോകുമ്പോള്‍ എന്‍എന്‍ നമ്മുടെ കൂടി ഭാഗമായി മാറുന്നു. ശാസ്ത്രം, ചരിത്രം, രാഷ്ട്രീയം ഇവയൊക്കെ മനുഷ്യപ്പറ്റുമായി കൂടിച്ചേരുമ്പോള്‍ എന്‍എന്‍ എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ചാരുത വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു.

ഹെക്ടര്‍ ഗാല്‍വസ് ആണ് അസ്ഥികളും ഒരു ഫോട്ടോയും മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്നതിന്റെ തെളിവായി അവശേഷിപ്പിച്ച ഒരു അജ്ഞാതനെ കുറിച്ചുള്ള ചിത്രത്തിന്റെ തിരക്കഥയും സംവിധാനവും നിര്‍വ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്.

മഞ്ഞു തൊപ്പിയണിഞ്ഞ വെളുവെളുത്ത മരണം പോലെ അനക്കമറ്റ കൊടുമുടി. അതൊരു പുലര്‍വേളയില്‍ പ്രതീക്ഷയുടെ ചെംതുടിപ്പണിയുമ്പോള്‍ ഫോറന്‍സിക്കുകാരുടെ വര്‍ക്ക് സ്റ്റേഷന്‍ മുറ്റത്ത് നൂറില്‍പ്പരം ശവമഞ്ചങ്ങള്‍ ഒടുവിലത്തെ സഞ്ചാരത്തിന് തയ്യാറെടുത്ത് നിരന്നു കിടക്കുന്നു. ആ കാഴ്ച ആരുടെ മനസ്സില്‍ നിന്നാണ് പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞുപോകുന്നത്?

പഠിക്കാതെ പോകുന്ന പാഠങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളാണ് ചരിത്രം പേറുന്നത്. പുതിയ യുദ്ധഭൂമികളില്‍ അനുദിനം ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുഴിമാടങ്ങള്‍ ലോകത്തിനെ എത്രമാത്രമാണ് ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്. അവ തുറക്കുന്ന ദിവസങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി  കാത്തിരിക്കേണ്ടതും നമ്മള്‍ തന്നെയാണ്.